Święto Środka Jesieni-2020

Święto Środka Jesieni, znane również jako Święto Księżyca, Święto Księżyca, Wigilia Księżyca, Święto Jesieni, Święto Środka Jesieni, Święto Kultu Księżyca, Święto Księżyca Niang, Święto Księżyca, Festiwal Reunion, itp., To tradycyjny chiński festiwal folklorystyczny. Święto Środka Jesieni wywodzi się z kultu zjawisk niebieskich i ewoluowało od jesiennej wigilii starożytności. Pierwotnie festiwal „Jiyue Festival” przypadał na 24. termin słoneczny „równonoc jesienna” w kalendarzu Ganzhi. Później został dostosowany do 15. dnia kalendarza Xia (kalendarz księżycowy). W niektórych miejscach Święto Środka Jesieni odbyło się 16 dnia kalendarza Xia. dzień. Od czasów starożytnych Święto Środka Jesieni miało ludowe zwyczaje, takie jak oddawanie czci księżycowi, podziwianie księżyca, jedzenie ciastek księżycowych, granie w lampiony, podziwianie kwiatów osmantusa i picie wina osmantusowego.

Święto Środka Jesieni powstało w starożytności i było popularne w czasach dynastii Han. Został ukończony we wczesnych latach dynastii Tang i zwyciężył po dynastii Song. Święto Środka Jesieni jest syntezą jesiennych zwyczajów sezonowych, a większość zawartych w nim czynników festiwalowych ma starożytne korzenie. Święto Środka Jesieni wykorzystuje pełnię księżyca jako symbol ponownego zjednoczenia ludzi. Jest to bogate i cenne dziedzictwo kulturowe związane z tęsknotą za miastem rodzinnym, miłością do bliskich oraz modlitwą o żniwa i szczęście.

Święto Środka Jesieni, Święto Wiosny, Święto Ching Ming i Święto Smoczych Łodzi są również znane jako cztery tradycyjne chińskie święta. Pod wpływem kultury chińskiej Święto Środka Jesieni jest również tradycyjnym festiwalem dla niektórych krajów Azji Wschodniej i Azji Południowo-Wschodniej, zwłaszcza dla lokalnych Chińczyków i Chińczyków zza oceanu. W dniu 20 maja 2006 r. Rada Stanu umieściła go w pierwszej partii krajowych list niematerialnego dziedzictwa kulturowego. Święto Środka Jesieni jest narodowym świętem ustawowym od 2008 roku.